เฉิน…หลง

วันนี้ได้แต่นอนกลิ้งไปๆมาๆทั้งๆเป็นวันที่เรารอมันมาทั้งอาทิตย์ และแล้วก็มีเสียงแว่วจากทวิตเตอร์ ว่ามีฟรายเดย์ให้ดูในวันอาทิตย์
ในใจร้อง อุ๊วะ!! มีวันอาทิตย์ทั้งทีคงไม่มีใครอยากเฉื่อยๆชิลๆรอให้มันหมดไป
ก็คือเจ้าวงฟรายเดย์เนี่ยจะไม่มีเล่นให้ดูแบบให้เราสบายๆกลับบ้านชิลๆในวันอาทิตย์เล้ย จะเล่น วันเสาร์ วันศุกร์ ซึ่งเราต้องทำงาน ลาพักร้อนหมดไปกับการลาไปดูฟรายเดย์เนี่ยแหละ

เอาหละไปดิ ไปดิออกจากบ้านไป MRT พอถึง MRT กำแพงเพชร เออหวะแล้วมันเล่นตรงไหนวะเนี่ย เดินเฉิน(หลง)อยู่แป้บนึง เอ้าจะบ่ายสองแล้วนี่หว่า
ไหนลองโทรหาหัวหน้าดิ(คุณอดุลย์)เอ้า..ไม่รับสายซ่ะนี่… เดินเฉินต่อ ไหนลองขึ้นไปดูดิ พอขึ้นจาก MRT ได้ยินเสียงแว่วๆ ถ้าฉันมีใครสักคนให้ร๊ากกก..
เอ้าเล่นแล้วนี่หว่า ไหนบอกว่าบ่ายสอง แว๊… ไม่รู้ว่าเล่นไปกี่เพลงละ แต่คนดูเยอะ และร้อน+++++ หึหึ วันนี้เขาเตรียมสคริปมาพูดด้วยหละ ฮ่าๆๆ…
แอบขำตัวเองว่า อะไรอ่ะ มาอีกแระ เราเป็นโรคอะไรหรือเปล่าไม่รู้
ฮ่าๆ จะทำไงได้เล่าก็มันชอบนี่นา….ก็ไม่รู้ว่าตัวเองฟังเพลง
เธอยังมีฉัน
ไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่
ผูกพัน
นิดนึงพอ
กลับมา
ชั่วโมงต้องมนต์ — กี่รอบแล้วในชีวิต แต่สิ่งสำคัญคือการได้เจอะเจอ
คงเป็นความรู้สึกคำว่ารู้จักและผูกพันกับเพลงและพี่ๆจนเป็นเพื่อนสนิทที่เรา
เจอเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ.. แม้วันนี้จะร้อนๆไปหน่อย(หน่อยที่ไหน ร้อนโคตรๆอ่ะ) ก็ไม่เป็นไรให้ร่างกายได้พยายามบ้าง(เยอะหวะ) .. เอาเป็นว่าวันนี้แม้จะไปคนเดียวก็ไม่เห็นจะเหงาสักหน่อย(เอ้ยไม่เหงาจริงๆเด้อ)
แฮปปี้อีกวัน …
^_^” ก็เหมือนคนที่ถูกสะกดดวงใจเอาไว้ไม่ให้ไปไหน อุอุอูววว..

เด็กชายกะหมอนเป็ด

ในกลางดึกคืนหนึ่ง ในราตรีที่เงียบสงัด มีเพียงหมอนเป็ดและเด็กชาย

เด็กชายถามหมอนเป็ดว่า .. ถ้าวันนึงฉันไม่ได้นอนหนุนหมอนเป็ดอีกต่อไป เธอจะคิดถึงฉันไหม

หมอนเป็ดตอบ.. ฉันไม่คิดถึงหรอก เพราะฉันรู้เสมอว่า ทุกคืนเธอฝันอะไรอยู่

เธอฝันอยากเป็นอะไร ฉันรู้เสมอว่าเธอคิดอะไร..ฉันเฝ้าดูเธอในความฝัน

เด็กชายพูดต่อ.. ฉันกลัวเหลือเกิน ฉันกลัววันพรุ่งนี้.. ทุกสิ่งทุกอย่างใครต่อใครก็วางไว้ที่ฉันมันหนักเหลือเกิน

ฉันอยากเหลือพื้นที่บนบ่าให้กับความฝันของฉันบ้าง แม้สักนิดหน่อย น้อยนิดฉันก็มีความสุข

ฉันมีความสุขสบายเสมอ เมื่อฉันได้นอนหนุนเธอ เป็นเวลาที่ฉันไม่ต้องคิดอะไร

และอยู่ในความฝัน..ฉันดูเหมือนเป็นตัวฉันที่สุด แม้จะฝันไม่เนิ่นนาน แต่ฉันก็ได้ร่วมฝันกับเธอ และฉันก็ขอบคุณเธอนะ

หมอนเป็ดที่คอยซับน้ำตา เมื่อตอนฉันฝันร้าย จากนี้ฉันไม่ร้องไห้อีกแล้ว..

บอยยยยย….. ตื่นได้แล้ว จะนอนไปถึงไหน  กี่โมงกี่ยามแล้ว.. ลุก ลุก

เสียงของดาว

เฝ้ามองดูดาวบนฟ้ามากมาย เหมือนจะไม่เคยเหงา แต่ทำไมคนที่เฝ้ามองเห็นหมู่ดาวมากมาย กลับหายใจลึกๆ..

คนบนฟ้า

คำคืนไร้เดือนและแสงดวง แทนที่ด้วยแสงแห่งความมืดจากฟากฟ้า ผมแหงนมองขึ้นไปบนท้อง พบเพียงแค่ความมืดมิดภายใต้ความมืดมีตัวผม ความเย็นสบายแบบบอกไม่ถูก ดูเหมือนเสียงในใจผมจะดังออกมา มันเป็นความรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

ผมมองก้มต่ำกลับมามองที่เดิม พบเพียงความวุ่นวายภายในใจของผู้คน ความมืดมิดของเบื้องบนไม่อาจจะสู้แสงไฟสีส้มน้อยใหญ่ เรียงรายตามเส้นถนน ผู้คนทุกคนเดินไปด้วยเสียงพึมพำ

ผมพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราต้องพบเจอ เมื่อเรารู้สึกอยากจะหลบหนีความวุ่นวายเราทำได้เสมอ คงจะไม่มีหรอกนะคนบนฟ้า ที่ทำให้เราต้องวุ่นวายใจ… ฟ้า บางครั้งก็ไม่ได้เป็นฟ้าเสมอไป.. ยังคงเป็นที่พักใจของเราเหมือนกัน